ABD’de Indiana Üniversitesi Halk Sağlığı Okulu Bloomington kampüsünde yürütülen çalışma, beslenme ve metabolik sağlık alanında uzman araştırmacılar tarafından gerçekleştirildi. Çalışma, “randomize kontrollü çapraz tasarım (cross-over RCT)” yöntemiyle planlandı.
Araştırmaya aşırı kilolu veya obez, prediyabet tanısı bulunan 24 yetişkin (17 erkek, 7 kadın) katıldı. Katılımcılar 28 günlük iki ayrı beslenme dönemine alındı ve bu dönemler arasında 28 günlük “arınma süreci” uygulandı. Bir dönemde sığır eti, diğer dönemde ise tavuk eti içeren öğünler tüketildi.
Her katılımcıya günde iki öğün verildi ve öğünlerde yaklaşık 85–99 gram pişmiş et kullanıldı. Yemekler fajita, hamburger, güveç ve burrito gibi günlük beslenmeye uygun formlarda hazırlandı.
Prediyabet ve kırmızı et ilişkisi yeniden mi değerlendiriliyor?
Tip 2 diyabetin temelinde uzun süreli insülin direnci ve pankreasın insülin üretim kapasitesindeki azalma yer alıyor. Bu nedenle araştırmacılar, diyetin bu mekanizmalar üzerindeki etkisini özellikle β-hücre fonksiyonu ve glikoz düzenleyici hormonlar üzerinden inceledi. Çalışmada hem sığır eti hem de tavuk eti tüketimi sonrası metabolik göstergeler karşılaştırıldı.
Araştırma sonuçlarına göre, sığır eti tüketimi, tavuk etine kıyasla insülin duyarlılığı üzerinde olumsuz bir etki göstermedi. β-hücre fonksiyonu açısından istatistiksel bir fark tespit edilmedi ve kan şekeri düzenlemesi ve inflamasyon göstergelerinde anlamlı değişim görülmedi
Araştırma ekibi, bu sonuçların kırmızı etin kontrollü ve dengeli tüketildiğinde metabolik riskleri artırdığı yönündeki genellemeleri sorguladığını belirtti.
Uzmanlardan: “Kısa vadeli ama önemli veri”
Araştırmada yer alan uzmanlar, çalışmanın süresinin 28 günle sınırlı olduğunu ancak bu sürenin metabolik değişimleri gözlemlemek için bilimsel olarak yeterli kabul edildiğini vurguladı. Uzmanlara göre sonuçlar, özellikle prediyabetli bireylerde protein kaynağı seçiminin sanıldığı kadar belirleyici olmayabileceğine işaret ediyor.
Beslenme tartışmalarına yeni bir bakış
Çalışma, kırmızı et tüketimi ile tip 2 diyabet riski arasındaki ilişkiye dair süregelen tartışmalara yeni bir veri daha ekledi. Ancak araştırmacılar, uzun vadeli etkilerin değerlendirilmesi için daha geniş ve uzun süreli çalışmalara ihtiyaç olduğunu da özellikle vurguluyor.
